Strekt U zelve!

Het is heel normaal om een warming up te doen voor aanvang van een belangrijke sportwedstrijd. Jouw gewrichten hebben dan een grotere beweeglijkheid, de spieren zijn flexibeler, de bloedcirculatie wordt beter en de stress wordt dan wat minder. Kortom, alles wordt in stelling gebracht om een optimale prestatie te leveren; temeer ook omdat een wedstrijd veel onvoorspelbare momenten kent en dat je je ook overdrachtelijk wel eens moet strekken. En natuurlijk is de focus aanwezig, een rustig hoofd is hierbij noodzakelijk zonder afleidende gedachten en gericht op datgene wat belangrijk is: de bal van de goede kleur naar dezelfde kleur spelen.

Daar waar de sport op dit vlak een behoorlijke professionele vlucht heeft genomen, verbaas ik me soms over de warming up die Werkend Nederland pleegt.
Hoe vaak komt het niet voor dat voor vergaderingen de stukken niet zijn gelezen? En dat we onvoldoende aandacht hebben voor de wijze van behandeling van een topic. Hoe vaak komt het voor dat een presentatie eigenlijk niet helemaal op de doelgroep is toegesneden? Hoe vaak komt het voor dat men onvoldoende is voorbereid op lastige vragen?

En het valt me op dat voorbereidingen op presentaties vooral cognitief van aard zijn en dat het lichaam en hart op een lauwwarme temperatuur sudderen.
En als er iets gebeurt op het emotionele vlak, dat men daar niet op voorbereid is.

Bereiden mensen zich voor op een alledaagse dag en hopen dat er niet iets heel raars gebeurt? En wellicht bevreesd zijn als er echt iets opduikt uit onverwachte (dode) hoek en men als een keeper gestrekt naar de hoek moet duiken. Of dat er een bal boven het hoofd van iemand moet worden weggeplukt.
Voorbereid zijn als een keeper op een echte strekking en jezelf verbazen met een onmogelijke redding, wie doet dat nog in het dagelijkse werkende leven.
Waar blijft de dag dat je zelf zegt: als medewerker doe ik een keer een goede warming up, waarbij ik hoofd, lijf en hart voorbereidt op iets spannends waarbij je echt moet strekken. Op een doel dat net iets verder weg ligt. En als zich niets aandient die dag, dan zorg je dat je zelf iets zoekt dat jouw grenzen raakt.

Als je altijd hetzelfde zaait, zal je oogst je niet verbazen.

Voor de Drommel niet bang!

Afgelopen weekend maakte hij zijn debuut, de 18 jarige keeper van F.C. Twente: Joël Drommel. Kenners op dat gebied hadden zijn komst al voorspeld. De beelden op TV bevestigden dat alleen maar.  Makkelijk bewegend en soepel naar de grond, zeker voor een lange jongen opvallend. En vooral ook technisch goed, ballen klemvast en met een heerlijke dosis bravoure. Alleen, laten we niet te snel hem tot de nieuwe keeper van het Nederlands elftal bombarderen; laat hem lekker proeven en leren, en ook vooral een beetje presteren. Want zoals hij in de goal stond, dat was een genot om naar de kijken. Vooral omdat hij vrij van vrees was.

En vooral over die bravoure en ook lef, daar wil ik het met U over hebben. Het is een van de belangrijkste pijlers van het keepersvak. Omdat je soms letterlijk door de knieën moet en jouw handen en armen in aanraking komen met een gevaarlijk zwiepend been. Menig ouder van een keepend kind heb ik met een grimas op de tribune zien zitten.

En toch is het zo mooi en onbedorven, als jonge keepers vol naar een bal gaan en besloten hebben dat coûte que coûte die bal van hen moet zijn. Die bravoure, is die alleen weggelegd voor jonge keepers of voor jonge medewerkers, die net in dienst zijn? En zich onbewust van gevaren en consequenties aan de slag gaan? En groots onderuit gaan? Of zien we dat ook nog wel bij medewerkers die al wat langer in dienst zijn, maar dan wellicht op een andere manier?

Ik nodig U uit om daarover te spreken. Welk risico neemt u nog in uw werk? Hoe geeft U daar vorm aan? Of bent altijd wel een beetje bevreesd geweest om een flater te slaan? En staan we stil bij de vraag of U in uw jonge jaren veel lef vertoonde. En wellicht als we een laagje dieper gaan: wat heeft u op dit terrein van uw ouders en docenten meegekregen?

Ik hoor u graag hierover en reageer!

IK nodig U uit!

Het begon eigenlijk met een beetje onvrede: hoe velen de neiging hebben om voetbalkeepers te slachtofferen, als ze een cruciale bal niet tegenhouden. Nu is bijvoorbeeld Cillessen weer de klos. Maar weinigen realiseren zich dat het keepersvak zo complex is en voor slechts een enkeling weggelegd. Hoe behoud je de rust en concentratie op de momenten dat het ertoe doet? En dat je er  staat? Maar ook hoe verzorg je de focus terwijl er eigenlijk niet zoveel gebeurt en het nemen van een doeltrap het meest enerverend is? En hoe herstel je van een piekmoment of een foutje, om vervolgens weer de rust zelve te zijn?

Om die concentratie te bewaren pleit een bekende hockeykeepercoach onder andere voor het trainen van een lage hartslag bij strafcorners, zodat keepers te allen tijde de rust zelve uitstralen. En hij leert zijn keepers in plaats van te kijken naar de bal, dat ze deze nu echt gaan zien, met name door ook te kijken naar richting, hoogte en snelheid. Hij markeert daarvoor de oefenballen met een oranje stip. Het verschil tussen horen en luisteren, zeg maar.

Gefascineerd door deze thematiek en de wetenschap dat dit ook speelt bij professionals in Werkend Nederland, heb ik inmiddels een aantal mensen gesproken over hoe zij de focus behouden en zich richten op de kerntaak, te midden van allerlei afleidende prikkels.

Zo gaf een hartchirurg aan dat alle medische handelingen aan protocollen opgehangen zijn. En dat zelfs een foutje voorzien is van een standaard procedure.

En vertelde een directeur van een stadsschouwburg dat hij als insteek had om overal waar hij was het zelfde verhaal te vertellen, of het nu wethouders of eigen medewerkers betrof. Dat gaf hem rust en hij hoefde niet te bedenken wat hij waar met welke nuance had verteld.

Graag zou ik nog heel veel andere professionals willen spreken, om van hen te vernemen hoe zij rust, reinheid en regelmaat behouden en fris blijven op hun kerntaak.

Ik nodig U uit: rechters, vuilnisophalers, advocaten, winkelbedienden, anesthesisten, balletdansers, cabaretiers, pomphouders, tennissers, goudsmeden, tandartsen, notarissen, luchtverkeersleiders, politici!

Ik nodig U uit om met mij te zitten, meld U aan!